FARKINDA OLMADAN....

Anadolu Lisesi'nde çal ışırken boşluk bulduğumda kal örifer dairesine giderdim.

Behçet Abi(Dalk ıran) vardı kazanı "yakan. Ordan burdan konuşurduk.

Uzun zayıf parmaklarından sigarası nadir eksik olurdu. Ve sohbete duman t üten elinin i şaret parmağını uzatarak ş öyle ba şlardı: " Bak hocam....."

Hoştu. Doğaldı. A ç ık s özlüydü.

Bir gün bana ş öyle dedi: " Bak hocam rahmetli baban ı çok severdim, ama sana bir aralar çok k ızdım".

" Hayırdır Beh çet Abi dedim. Ne oldu?"

"Sen benim ku şlarımı yazdın". " Eyvah," dedim.

Ben ne bileyim kuşların senin olduğunu; bir kadın geldi, g üvercinler evinin bahçesini kirletiyormu ş, bir de kanser hastasıyım , dedi. Ben de acıdım, yazdım. Kusura bakma".

" Yok tanıdıktan sonra seni de sevdim, ondan a çt ım bu konuyu zaten" dedi.

G ülü şt ük. Birer çay içtik. Dostlu ğumuz Beh çet Abi ölene kadar sürdü.

.......................

Ne zamand ır geceleri uyuyamıyorum.

D ü ş ünüyorum.

Bir yerde hata yapt ık. Ama nerde?

Birden aklıma geldi rahmetli Beh çet Abi ile yapt ığımız bu sohbet.

Sanırım k üçük bir kasaba da ya şadığımızı unutarak gazeteciliğe fazla kaptırmıştık kendimizi.

Gazetecilik yapılanları değil, yapılamayanları yazmak diye bir şey belleyip, hemen t üm belediye ba şkanları ile kavga ettik mesela.

Özellikle de Tahsin BOZO ĞLU ile.

.....................................

Durumdan vazife ç ıkartıp" tombala gelirlerini sorduk". Susurlukspor y öneticilerini k ızdırdık.

Yeşil alan olması gereken yerlere , imar izni verilmesine karşı ç ıktık yer sahiplerini kızdırdık.

Damların şehir dışına ç ıkması gerektiğini, atıklarının Hatap'a boşaltılmasının dereyi öldürdü ğ ünü yazd ık, damcıları kızdırdık.

Laiklik konusunu ısrarla taşıdık k ö şemize, bizi yanlış anlayan dindarları kızdırdık.

"Hoparl ör sesinin çok aç ık olması ezanın huşu i çinde dinlenmesini zorla ştırıyor sesi biraz kıssak" diye öneride bulunduk. Cami alt ındaki kahvelerde "İ çimizden Biri ezan sesinden rahats ız olmuş" diye konuşmuşlar. Cami cemaatini kızdırdık.

Bir ara Ticaret Odası, üyelerine sahip ç ıkmıyor , gibi bir şey aldık kaleme. Oda y öneticilerini k ızdırdık.

"Balıklar ölmesin", ba şlıklı yazılarımız okumaktan gına geldi k ö şemiz takip edenler; bu arada gizli gizli Susurluk çay ına atık boşaltan her kim varsa onları kızdırdık.

Se çim üstü tutamad ık kendimizi, taraf olduk karşı tarafı kızdırdık. Zaman oldu taraf olduğumuzu eleştirdik. Bu kez taraf olduğumuzu kızdırdık.

Siyaseti alışagelmişin dışına ç ıkartıp, partilerin isimleri değil de i çerikleri ile ilgilendik. Ve bu do ğrultuda bazen CHP'yi , bazen AKP'yi eleştirdik. Her iki partinin yılmaz savunucularını kızdırdık.

Tali yollara kamyon park etmesin yazdık. Bu defa o yoldan ekmek yiyen dostlarımız kızdırdık.

Hepsi bir yana.

Pırıl pırl, y üzünden gülücük eksilmeyen Zeynep'i üzdüm, en çok ona üzüldüm.

Siyasetten elimizi ete ğimizi çekme karar ı almıştık.

Ama, özellikle bir arkada şımızın ısrarı ile yeniden sahaya inmeye teşebb üs ettik.

Bunlar ç ıktı karşımıza.

İlgin çtir. Beni sahaya indiren arkada şımla karşılaşmamak i çin yol de ğiştirirken, diğer adaylarla hani derler ya can ciğer kuzu sarması gibi bir şeyim.

Bu nasıl iştir?

Bug ün benim do ğum g ünüm.

K ızdırmadıklarım kutluyorlar.

Teselli oluyorum.

Bir de aklımın öfkeme yenik dü şt ü ğ ü zamanlar oluyor zaman zaman.

Fark ındayım...

YAZAR: Levent GÜNDOĞAN

"Söylenecek söz kalmayınca "