Siyasette Koltuk Kavgası, Muhalefette Umut Kaybı

Bunu söylemek gerekir.
CHP'nin anketlerde birinci parti olduğu bir dönemden söz ediyoruz. Bunun da bir nedeni vardı.
Çünkü toplumun geniş bir kesimi enflasyon canavarının dişleri arasında çırpınıyordu. Emekli aldığı maaşla kirasını ödemekte zorlanıyor, gençler gelecek kaygısıyla boğuşuyordu. Devlet kurumlarına duyulan güven ciddi biçimde aşınmıştı.

Özgür Özel, düzenlediği mitinglerle erken seçim çağrısını yükseltiyor; toplumun önemli bir bölümünde yeniden bir umut duygusu oluşuyordu.
Ardından başta Ekrem İmamoğlu olmak üzere CHP'li belediyelere yönelik operasyonlar, tutuklamalar ve soruşturmalar geldi.
Bu gelişmeler, CHP seçmenini dağıtmak yerine tam tersine CHP'nin etrafında daha fazla kenetledi.
Tam da böyle bir süreçte “butlan” tartışması ve Kılıçdaroğlu döneminin yeniden başlatılması ihtimali ortaya çıktı.
İşte asıl kırılma burada yaşandı.

Kemal Bey, yıllar önce “adalet” diyerek yürüdüğü yollardaki tavrını bugün de gösterebilseydi...
“Bu karar siyasidir. Ancak yapılacak bir şey yok. En kısa sürede kurultaya gideriz” diyebilseydi...
Üstelik Özgür Özel'i yanına alıp CHP'li belediye başkanlarına ve bürokratlarına sahip çıkabilseydi...
Bugün bulunduğu noktaya düşmeyebilirdi.
Çünkü siyaset yalnızca hukuki haklardan ibaret değildir. Bazen siyasetin asıl ölçüsü, hukuken elde edebileceğiniz bir koltuğu siyasi ve ahlaki olarak kabul edip etmemenizdir.

Ne yazık ki bugün CHP, Özgür Özel yönetiminden umudunu kesmiş bazı siyasetçilerin yeniden koltuk aradığı bir alana dönüşmüş görüntüsü veriyor.
Kılıçdaroğlu'nun koltuğa oturur oturmaz CHP'li belediyelere yönelik soruşturmaları referans göstererek “siyaseti temizleyeceğim” yönündeki söylemleri ise CHP tabanında ciddi rahatsızlık yarattı.
Daha da önemlisi, Kemal Bey'in “bir projenin parçası olduğu” iddiasına bugüne kadar ihtimal dahi vermeyen insanların kafasında bile soru işaretleri oluşmaya başladı.
Bütün bunların sonunda Özgür Özel açısından geriye yeni bir siyasi yol aramaktan başka seçenek kalmadığı düşüncesi güçlendi.
Ve şimdi gelelim Yeni Parti'ye...

Yeni Parti'nin ülkenin asıl gündemini bir miktar unutmuş görüntüsü vermesi beni daha fazla rahatsız ediyor.
Ekonomi ortada.
Emeklinin, çalışanın, gencin, esnafın sorunları ortada.
Hukuk devletine duyulan ihtiyaç ortada.
Ama kadrolar sanki bütün bunları bir kenara bırakmış, CHP'de kalan isimlerle uğraşıyor.
Doğal olarak bu tavır Yeni Parti tabanına da yansıyor.
CHP'den ayrılmayan insanlara yönelik hakaretlerin “bini bir para.”
Oysa bu böyle olmaz.

İnsanların siyasi tercihlerini özgür bırakmak, her şeyden önce bir insanlık görevidir.
Mahalle baskısına dönüşen bu tavır, bu kez CHP'de kalan seçmeni mağdur konumuna sokuyor.
Bunu da unutmamak gerekiyor:
Millet mağduru sever.
Üstelik CHP'de kalanların tamamını bir kalemde “eski düzenin savunucuları” olarak görmek de büyük bir yanılgıdır.
Onların da derdi çağdaş, laik ve demokratik bir hukuk devletine sahip çıkmak.
Yani aslında hedef aynı.

Öyleyse bırakın tepede koltuk kavgası verenler kendi kavgalarını etsin.
Seçmen o kadar da aptal değil.
Kimin ne söylediğini, kimin ne yaptığını, kimin hangi koltuğun peşinde olduğunu zamanı geldiğinde değerlendirecektir.
Sonuçta seçim geldiğinde Yeni Parti tabanı ile CHP tabanının önemli bir bölümünün aynı noktada buluşması hiç de şaşırtıcı olmayacaktır.
Belki ilk turda değil.
Ama ikinci turda...
Çünkü mesele sonunda koltuk değil, ülkenin nasıl yönetileceği meselesine dönüşecek.
Bu nedenle siyasette biraz daha akıllı olmak gerekiyor.
Ama her şeyden önce hırslardan arınmak...
Çünkü siyasette bazen kazanmak için yeni insanlara düşman olmak değil, aynı hedefe yürüyen insanları birbirine düşman etmemek gerekir.
YAZAR: Levenet GÜNDOĞAN