ATATÜRK….
Onlarca şeriat isteyen tarikat var. Tarikat: " Allaha ulaşma yolları" demek. Peki Allah'a ulaşmak için niye onlarca farklı yol bulmuşlar? Niye tek değil? Çünkü yorumlar farklı. Öylesine farklı ki, tarikat erbaplarını (!)aynı masa başında toplayın; iki dakika...
Onlarca şeriat isteyen tarikat var. Tarikat: " Allaha ulaşma yolları" demek.
Peki Allah'a ulaşmak için niye onlarca farklı yol bulmuşlar? Niye tek değil? Çünkü yorumlar farklı.
Öylesine farklı ki, tarikat erbaplarını (!)aynı masa başında toplayın; iki dakika sonra birbirlerini boğazlarlar.
Arap ülkelerine bakın. Güya hepsi şeriat ile yönetiliyor.
Irak ile İran sekiz yıl savaştı. Filistin'de bir Gazze vardı. O da işgal altında.
Var mı şeriatçı ülkelerde, laftan öte bir eylem? Yok.
Şeriat’a ne oldu? İktidarların iktidarlarını kolay sürdürme yolu oldu.
Aslında hep böyle oldu.
Tarih okursak, Yavuz Sultan Selim'in 1517 yılında Mısır'ı fethedip Memlûk Devleti'ne son vermesiyle halifelik makamının Osmanlılara geçtiğini görürüz.
Lakin, Araplar'ın Halife olarak Osmanlı'yı tanımadığını da yazar tarih.
Bunun üzerine bir anlaşma ile Osmanlı'ya yüzlerce Arap uleması (!)transfer edildiğini ve Türk kültürünün şeriat(!) diye Arap kültürüne terk edildiğini de yazar.
Ve Osmanlı’da çöküşün bu kültürel dönüşümle start verdiğini söylemek iddia değil gerçeğin ta kendisidir.
Çünkü,
Şeriat(!) diye telkin edilen şey aslında; bilimden kopuştur, düşünen insanlardan nefrettir, egemen güçlere koşulsuz biattır,
beyinlerin henüz gelişmeye fırsat bulamadan şeyhlere, şıhlara… teslimidir.
Bu taktik, ortaçağda kadın yaktırmıştır, cadı avı başlatmıştır, afaroz kurumunu baş tacı yapmıştır.
Ve bu taktikle Avrupa’da halk yığınları açlıkla boğuşurken; ruhban sınıfı sinyörlerin hükümranlığını sağlamanın karşılığı büyük servet edinmiştir.
Avrupa’nın şansı feodalizmin bağrında doğan ve kendi dinamikleri ile feodal beylere borç verecek kadar zenginleşen burjuvazi ve bu sınıfın yasal alanda da güç sahibi olma isteğidir.
Ve bu sınıfın desteği ile aydınların önderliğinde gerçekleşen “Burjuva demokratik devrimidir”.
Osmanlı’nın şansızlığı ise Batı’da özgür düşüncenin önünü açan 1789 devrimini es geçmesidir.
Avrupa karşısında belki yüz yıllık geri düşmüşlük, yeni kurulan Türkiye Cumhuriyeti’nde Mustafa Kemal Atatürk’ün devrim ve ilkelerinin hayata kararlılıkla geçirilmesi sonucu hızla kapanmıştır.
An itibarı ile Türkiye Cumhuriyetinin önünde tek seçenek vardır: “Atatürk ilke ve devrimlerine” sahip çıkmak!
En çok da Osmanlı’yı bilimden kopartan dinin kullanılmasına son veren laiklik ilkesine sahip çıkmak. Bunun ötesi yaşayan Afganistan’dır, Suriye’dir, Irak’tır…
Yok olmaktır….
Ve yerel seçimler, bu uçuruma sürüklenişe dur demek için büyük fırsattır.
Ancak, ne yazık ki CHP bu fırsatı etliye sütlüye bulaşmamış bu yüzden de kimsenin tanımadığı; varlığı ile yokluğu belirsiz isimlerle yol almaya çalışıyor.
Seçildiğinde sıfır etkili bu taze siyasilerin oy getirisi olsa ne olur?…
Uzun vadede…
Gerçi vade bir hayli kısaldı…
YAZAR: Levent GÜNDOĞAN
"Öztaylan; 'Kim Çıkarsa Çıksın"
Devamı
İlginizi Çekebilir
Köşe Yazısı
POLEMİK SİYASETİ BİTTİ ÇÖZÜM DOĞRU YOL'DA...
Ankara koridorlarında veya ekran ekran dolaşan polemik dizilerinde siyaset, uzunca bir süredir gerçek işlevinden koparılıp bir illüzyon şovuna dönüştürüldü. Ana muhalefet liderliğinin "İktidarı rahatsız ettik" cümlesini bir başarı kriteri gibi kamuoyuna sunması, mevcut siyasi akıl tutulmasının en yalın özetidir. Rakiplerin sinir uçlarıyla oynamayı, toplumsal sorunların çözümünün önüne koyan bu mantık; siyaseti icraat makamı olmaktan çıkarıp bir "psikolojik harp" alanına indirgemektedir.
Köşe Yazısı
ZEHİRDE SENSİN, PANZEHİRDE. NE OLMAK İSTEDİĞİNE KARAR VERME ZAMANI
Masum, ruhu saf dupduru kalbi yüreği kadar güzel yarının umut dolu genç kadeşlerim. Hayat dediğin işte tamda bu. Nefes alıp vermenin dışında yaşanmışlıkları nasıl yorumladığın, yorumlarında kendini nereye koyduğun. Kimse yanmadığı ateşin dumanının onun ruhunda bıraktığı izin derinliğini bilemez, yanış olarak görünen, yanan beden gibi görünsede eksilen ruhdandır.
Köşe Yazısı
GÜZEL BAŞLANGIÇ
2026/27 sezonu start verdi ve bizim için keyifli bir başlangıç oldu. Güzel oyun, güzel skor getirdi. Yapılması gereken şeyleri doğru yaptığınız zaman sonuç elde etmemeniz imkansız. Beni en çok sevindiren şey kadroda ki genç ve tecrübeli oyuncuların beraber kullanılmasıydı.
Köşe Yazısı
Yeni Parti'ye Saldıranlara Bakmayın
Yeni Parti'ye saldırı başladı. Gerekçe malum: Çerçeve Yasa'ya evet demesi. İktidar yine bildiğini yapıyor. Satranç tahtasını kuruyor, taşı öyle bir yere koyuyor ki, bütün gözler o hamleye kilitleniyor. Ve her seferinde başarıyor.
Köşe Yazısı
BANDIRMASPOR TAM NOT
İlk maçında, acaba nasıl bir Bandırmaspor izleyeceğiz derken, ilk 15 dakikaya 2 gol sığdıran Bandırmaspor’a maçın sonunda gerçekten tam not...
Köşe Yazısı
EGE SESSİZ DEĞİŞİM KÜLTÜREL MİRAS MI, EGEMENLİK AŞINMASI MI?
Ege kıyılarında son dönemde gözlemlenen hareketlilik, ilk bakışta sadece yaz turizminin ya da komşuluk ilişkilerinin doğal seyrinden ibaret görülebilir. Ancak Ayvalık ile Midilli hattındaki yoğun gidiş gelişler, bölgedeki tarihi ibadethanelere yönelik adımlar ve geçmişte kalmış idari unvanların yeniden gündeme taşınması, konuyu basit bir kültürel etkileşimin çok ötesine taşıyor. Mesele, Türkiye Cumhuriyeti’nin egemenlik hakları ve uluslararası antlaşmaların çizdiği sınırlar açısından bakıldığında, yanıtlanması gereken kritik soru işaretlerini de beraberinde getiriyor. Sınırlarımızın hemen ötesinde kurgulanan bu diplomatik ve dini hamleler Türkiye’ye ne kazandırıyor, bizden ne götürüyor?
Köşe Yazısı
Aynı Film, Farklı İsim Olmasın
Yeni Parti kuruldu, umarım CHP'nin kötü bir kopyası olmaz. Düşünceye saygı duymayan, kendisi gibi düşünmeyeni ilk fırsatta ötekileştiren, etiketleyen bir siyaset dili olmasın yani. Çünkü bu dil milleti yordu.
Köşe Yazısı
EGE SESSİZ DEĞİŞİM KÜLTÜREL MİRAS MI, EGEMENLİK AŞINMASI MI?
Ege kıyılarında son dönemde gözlemlenen hareketlilik, ilk bakışta sadece yaz turizminin ya da komşuluk ilişkilerinin doğal seyrinden ibaret görülebilir. Ancak Ayvalık ile Midilli hattındaki yoğun gidiş gelişler, bölgedeki tarihi ibadethanelere yönelik adımlar ve geçmişte kalmış idari unvanların yeniden gündeme taşınması, konuyu basit bir kültürel etkileşimin çok ötesine taşıyor. Mesele, Türkiye Cumhuriyeti’nin egemenlik hakları ve uluslararası antlaşmaların çizdiği sınırlar açısından bakıldığında, yanıtlanması gereken kritik soru işaretlerini de beraberinde getiriyor. Sınırlarımızın hemen ötesinde kurgulanan bu diplomatik ve dini hamleler Türkiye’ye ne kazandırıyor, bizden ne götürüyor?
Köşe Yazısı