HER YİĞİDİN YOĞURT YİYİŞİ FARKLIDIR."

Türk toplumu, savaşçı bir ruha, gelenejsrl bakış açısına sahip bir millettir. Geçmişten günümüze kadar meydana gelen onca felaketlerden savaşlardan, depremlerden, salgınlardan, ekonomik dar boğazlardan anka kuşu misali tekrar kendini inşa edebilmeyi bilmiş güçlü bir vatanseverlik sergikemiştir. Her yıkımı, bitişi, sarsıntıyı fırsata çevirmeyi bilmiş, bakış açısını değiştirebilmekteki kıvraklığıyla her alanda kendini ileri taşımayı başarmış bir millettir.

O nedenle geçmiş yaşanmışlıklardan ders almalı, hayatın bize bitiş gibi gösterdiği durumları fırsata çevirmeyi bilmeliyiz. Kimse merdivenin basamaklarını tek tek çıkmadan, "yaptığı işin çırağı olmadan" ne yazık ki zirveki başarıya, konfora, saygınlığa ulaşamıyor. Bunun bilincinde olmalıyız. Çevremizde olup bitenlere bakar kör olmadan empati yaparak, aynı noktadan bakmayı bilerrk yol almayı bilmeli, emoati yönümüzü geliştirerek yaklaşmayı öğrenmeliyiz. Bunu başaramazsak eğer çevremizde olup bitenlere göz yumup, kulak tıkayarak üç maymunu oynayarak kumdan kaleler inşa edersek sonuç hüsran olur. Kumdan kaleler en ufak bir dalganın, en ufak bir rüzgar esintinin darbesiyle yok olnaya mahkum olur.

Kumdan kaleler bize yaşam boyu başarı getirmez. Kimsenin hayatı kolay değil elbette ki, mücadele her dönem, farklı farklı yüzüyle bize kendini en sert yüzüyle tanıştırmayı bilmiştir. Ayağa kalkmakta zorluk çekmiş olabiliriz. Bizi kendimize getirmek için sarsan kaos ortamlarına sokabildiği zamanlarda, ayakta kalanların hikayesini yazan kişiler olmayı hedeflemeliyiz. Temel yapı taşıdır mücadele ruhudur aslında. Tarih mücadele eden başaranları yazar. Her zaman, her koşulda yeniden başlayabilmeli, yeni farklı ilham dolu hikayelerin kahramanı olabilmeliyiz. Ne zaman sadece sırtımızı birilerine dayayarak ömür geçirmek kolaylığına sığınır olduk. Neden böyle insanlara dönüştük zaman içerisinde .

İçimizdeki çevherin farkına varıp kendimizde öne çıkaracak güçlü yanlarımızı daha da güçlendirip yolumuza devam etmedik. Kendi ayaklarının üzerinde durabilen, kendini varedebilen bireyler olmak xor mu geldi karşılaştığımuz sorunlar.sorumluluklar karşısında. Yakınlarından aldığı destekle gölge karakter olan kişiler mi olmalıyız. Böylesi daha cazip hala ne zaman geldi. Önceliğimiz ne olmalı buna kafa yormalıyız. Çevresinden gelen destek , torpil, onun yerine iş bitiren kişilere sırtını dayayarak kurduğu kumdan kalesiyle, mutluluk pozları veren sahte gülüşlerin insanı mı?

Kendi ayakları üzerinde durabilen kişilik sahibi, özbenliğe sahip karakterli, omurgalı olmak mı? İç dünyasında başka, dış dünyasında başka, çevresinde olup bitenlere, olumsuzluklara kulak tıkayan bakar kör olarak varlığımızı sürmek mi? daha kolayımıza gelen çevremiz tarafından kabul gören taraf bu mu olmalı? Çevreden gelen destek bittiğinde, kendi başımıza kaldığımızda kimliğimizin hiç bir yaptırımı olmadığını anladığımızda mı? gerçekler tokat gibi uüzünüze çarptığında mı? kendimize acımayı bırakacağız. Yüzüne kapanan kapıları açmadığında, aynada kendinle başlayan iç hesaplaşmalarda tükenmişlik esir aldığında mı? kendi emeğimizin kıymetinin farkına varacağız. Başkasının gölgesinde elde edilen yükselişler ne kadar uzun ömürlü olur.

Başarı bunun neresinde? Başaran kim? Olur bu durumda. Siz kim olmak isterdiniz. Karar sizin hayatınızın dümenini başkalarının eline burakarak yaşamak mu? Kendi birikiminizle yol alabilmek mi? Gölge karakter mi? Gerçeğin kendisi mi? Seçimler hayatımızın pusulasıdır. Yönümüzü belirleyip öyle demir almalıyız zira tekne su olmaya başlalağında iş işten geçmiş olur. İş işten geçmeden gücümüzün farkında olalım, kişiliğimizle değer görelim. Kendi değerimizle ölmez eserler bırakıp tarihe adımızı anlamlı, kalıcı, esetlerde ölümsüzleştirelim.
YAZAR: Mualla Sabır GÜVEN