Bir Linç Daha mı? Susurluk Ne Kaybediyor, Biraz Düşünelim

Elbette vatandaşın rahatsız olduğu bir uygulama varsa bunu dile getirmesi, eleştirmesi son derece doğaldır.

Ancak burada asıl üzerinde durulması gereken başka bir konu var:

Bir olayı gerçekten anlamadan, tarafları dinlemeden ve ne olduğunu tam olarak araştırmadan bir işletmeyi hedef haline getirmek ne kadar doğru?

Birkaç kişinin yaşadığı bir tartışmayı bütün işletmeye mal etmek, ardından meseleyi siyasallaştırmak ve sosyal medyada adeta bir linç kampanyasına dönüştürmek, bana göre son derece tehlikeli bir noktaya götürüyor bizi.

Çünkü hedef alınan yalnızca işletme sahibi değil.

Orada çalışan insanlar var.
Aileleri var.
O işletmeden alışveriş yapan, hizmet alan insanlar var.

Ve her şeyden önemlisi, Susurluk'un ekonomisinden söz ediyoruz.

Bugün bir işletmeyi birkaç dakikada sosyal medyada hedef göstermek çok kolay. Bir paylaşım yapılıyor, birkaç sert yorum geliyor, ardından herkes birbirinin yazdığını tekrar ediyor.

Ama hiç kimse şu soruyu sormuyor: “Bu işletme kapanırsa ne olacak?”

Onlarca insan işini kaybederse ne olacak?

O insanların aileleri ne yapacak?

Susurluk ekonomisi bundan nasıl etkilenecek?

Bunu daha önce de yaşamadık mı?

Asıl üzücü olan da bu.

Susurluk geçmişte benzer süreçleri yaşadı.

Yörsan'ı yaşadı. Yasa'yı yaşadı.

Her birinin arkasında yalnızca bir şirket veya bir marka yoktu. Binlerce insanın emeği, ailesi, geleceği vardı.

Bugün geriye dönüp baktığımızda bunun ne kadar ağır bir kayıp olduğunu daha iyi görebiliyoruz.

Ama nedense aynı hataları tekrar tekrar yapıyoruz.

Bir işletmeyle ilgili bir sorun çıktığında önce dinlemek yerine hüküm veriyoruz.

Önce anlamak yerine suçluyoruz.

Önce çözüm aramak yerine cezalandırmayı tercih ediyoruz.

Hele bir de işin içine siyaset girince, gerçek olayın kendisi neredeyse tamamen unutuluyor.

Kahraman olmak kolay, sorumluluk almak zor

Sosyal medyada en sert yorumu yapmak kolaydır.

Bir işletmeyi hedef göstermek kolaydır.

“Kapatsınlar”, “boykot edelim” demek de kolaydır.

Ama o işletmede çalışan insanın kapısına gidip, “Yarın işsiz kalırsan ne yapacaksın?” diye sormak o kadar kolay değildir.

Birilerinin birkaç paylaşım ve birkaç sert yorumla kendisini toplumun kahramanı ilan etmesi, geride bırakacağı ekonomik ve sosyal sonuçları düşünmediği sürece kimseye fayda sağlamaz.

Benim itirazım eleştiriye değil.

Benim itirazım, düşünmeden yapılan linçe.

Yanlış varsa ortaya çıkarılsın.

Usulsüzlük varsa gerekli kurumlar incelemeyi yapsın.

Vatandaşın hakkı varsa hakkını arasın.

Ama bütün bunlar hukuk içinde ve bilgiye dayanarak yapılsın.

Bir de Susurluk meselesi var.
Beni en fazla düşündüren noktalardan biri de şu:

Bu tür olaylarda en sert eleştirileri yapanların önemli bir bölümünün yine Susurluklu olması.

Oysa kendi ilçemizde faaliyet gösteren bir işletmeye karşı biraz daha sağduyulu olmak, önce olayın tamamını anlamaya çalışmak gerekmez mi?

Susurluk zaten işsizlikle mücadele ediyor.

Gençler iş arıyor.

Esnaf ekonomik sıkıntılarla boğuşuyor.

Yeni yatırım gelsin diye uğraşıyoruz.

Sonra ilçemizde yıllardır faaliyet gösteren, onlarca insan çalıştıran bir işletmeyle ilgili bir tartışma çıktığında, daha ne olduğunu tam olarak anlamadan işletmenin yok olmasını isteyebiliyoruz.

Bu nasıl bir çelişkidir?

İşletmeleri değil, sorunları kapatalım

Artık biraz farklı düşünmemiz gerekiyor.

Bir sorun çıktığında ilk refleksimiz “Bunu nasıl kapatırız?” olmamalı.

“Bu sorunu nasıl çözeriz?” olmalı.

Bir işletme hata yaptıysa düzeltsin.

Bir vatandaş haksızlığa uğradıysa hakkını arasın.

Bir çalışan mağdur olduysa hakkı korunsun.

Ama bütün bunları yaparken, işletmenin ve çalışanların da hakkını gözetelim.

Çünkü bir işletmenin kapısına kilit vurmak çok kolaydır.

O kapının arkasında ekmek bekleyen insanların hayatını yeniden kurmak ise hiç kolay değildir.

Susurluk'un artık birbirini linç etmeye değil, birbirine sahip çıkmaya ihtiyacı var.

Eleştirelim.

Sorgulayalım.

Hesap soralım.

Ama önce dinleyelim, anlayalım ve gerçeği öğrenelim.

Çünkü bugün sosyal medyada birkaç dakikada yok etmeye çalıştığımız bir işletme, yarın onlarca Susurluklu için ekmek kapısı olabilir.

Ve işin sonunda hepimiz aynı soruyla karşı karşıya kalabiliriz:

“Biz ne yaptık da bunu kaybettik?”
YAZAR: Levent GÜNDOĞAN